عشق

باز آمـــــدم باز آمدم از پیش آن یـــار آمـــــدم

در من نگـــردر من نگر بهر تو غمخوار آمدم

شاد آمدم شاد آمدم از جملــــــه آزاد آمـــــــدم

چندین هـــزاران سال شد تا من به گفتار آمــدم

آن جا روم آنجا روم بالا بدم بـــــــــــــالا روم

بازم رهان بازم رهان کاین جا به زنهــار آمـدم

من مرغ لاهوتی بدم دیدی کا ناسوتی شـــــــدم

دامش ندیدم ناگهان در وی گرفتــــار آمـــــــدم

من نور پاکم ای پسر نه مشت خاکـــم مختصـر

آخــــر صدف من نیستم من در شهـــوار آمـدم

ما را به چشم سر مبین ما را به چشم سر بیــن

آنجا بیا ما را ببین کان جــــا سبکبـــار آمـــــدم

از چار مادر برترم وز هفت آبا نیـــــز هـــــم

من گــوهر کانی بدم کاین جا به دیــدار آمــــدم

یارم به بازارآمده ست چالاک وهشیارآمده ست

ور نه به بازارم چه کا ر وی را طلبکار آمــدم

ای شمس تبریزی نظر در کل عالم کی کنـــــی

کانـــدر بیابان فنا جان و دل افگـــــــار آمــــدم

...............................

از بهـــر خــدا عشق دگر بــــــار مــــداریــد

در مجلس جـــان فکر دگـــر کار مداریــــــد

بار دگــر و کار دگر کفــــــر و محــالــسـت

در مجلس دیـــــن مـــذهب کفــار مــداریــــد

در مجلس جـــان فکــر چنانست کــه گفتــــار

پنهـــان چو نمی مانــد اضمــــار مـداریــــــد

گــــر بانگ نیاید ز فســــا بــــوی بیــایـــــــد

در دل نظـــــر فاحشه آثـــــار مـــــداریــــــد

آن حـــارس دل مشرف جان سخت غیورست

با غیــرت او رو سوی اغیـــار مــــداریـــــد

هر وسوسه را بحث و تفکــر بما خـوانیــــــد

هــــر گمشده را سرور و ســــالار مــداریــد

یاقوت کــرم قــوت شما بـــــاز نگیـــــــــــرد

خـــــود را گــرو نفس علف خـــوار مداریــد

العزه الله جمیعــــــــا چــــــــو شنیــــــــد یت

خـــاطر به ســــوی سبلت و دستـار مداریـــد

چـــون اول خط نقطه بــــــد و آخــــر نقطــه

خـــــود را تبــع گـــردش پرگار مـــداریـــــد

در مشهـــد اعظم به تشهـــــــد بنشینیـــــــــــد

هش را بـــه ســوی گنبـــد دوار مـــداریــــــد

انکـــار بسوزد چـــو شهــادت بفــــــــــروزد

با شاهـــــد حـــق نکرت انکـــــار مـــداریـــد

یک نیم جهــــان کرکس و نیمش چــو مــردار

هین چشــــم چـو کرکس سوی مردار مداریـد

آن نفس فـــریبنــده که غــرست و غرورسـت

هین عشق بـــرآن غــره غـــــــرار مــداریـــد

گه زلف بـــرافشانــد و گــه جیب گشــایــــــد

گلگونـــه او را بجـــز از خــــار مــــداریـــد

او یـــــار وفـا نبود و از یـــــــار ببــــــــــرد

آن ده دلـــه را محـــرم اســرار مــــداریـــــد

او باده بریزد عــوضش ســرکه فــروشـــــــد

آن حـــامضه را ســـاقــی و خمــار مــداریــد

مـــا حلقه مستان خــوش ســــاقی خــویشیـــم

مـــا را سقط و بارد و هوشیـــار مــــداریــــد

گـــر ناف دهی پشک فروشد عـــوض مشک

آن نــــاف ورا نــافــه تاتــــــار مـــــداریـــــد

چـــون روح برآمـــد به ســـر منبر تذکیــــــر

خـــــود را سپس پـــرده گفتـــــــار مـــداریـد

تو ای همیشه همسفر                 مرا شناختی تو اگر

مرا پس از من بنویس                به هر کس از من بنویس

ای تو هوای هر نفس                 هر نفس از من بنویس

مرا به دنیا بنویس                   همیشه تنها بنویس

زآب و خاک اتش و باد           برای فردا بنویس

تو جان من باش وبگو               به یاد من باش و بگو

میلاد من باش و بگو                جانان من باش و بگو

نفس اگر امان نداد                   روی خوشی  نشان نداد

رفت ودوباره بر نگشت            مرا دوباره جان نداد

دست و زبان من تو باش           نامه رسان من تو باش

حافظه ی تبار من                   نام نشان من تو باش

بگو حکایت مرا                     قصه ی هجرت  مرا

توشه ای از غزل ببخش           راه زیارت مرا

تو جان من باش وبگو             جانان من باش و بگو

  به یاد من باش و بگو            میلاد من باش و بگو

نفس اگر توان نداد                  مرا دوباره جان نداد

به این همیشه نا تمام                زمان اگر  امان نداد

تو جان من باش وبگو             زبان من باش و بگو  

بر سر گل دسته ی عشق          اذان من باش و بگو

بگو که مثل من کسی              به پای عشق سر نداد

ازآن سوی آبی آب                 خبر نشد خبر نداد  

 تو جان من باش وبگو           به یاد من باش و بگو

میلاد من باش و بگو             جانان من باش و بگو

به یاد من باش و بگو            میلاد من باش و بگو  

 جانان من باش و بگو           به یاد من باش و بگو    

من خورشید هزار پاره ی عشق را بر خاک وطن می آویزم

ای وارثان پاکی

من آخرین نگاهم

بر آسمان آبی این خاک و خلیج همیشگی فارس خواهد بود

جوانی...